سلام به همه دوستاي عزيز و با تشكر از مصطفي  عزيز كه اجازه دادند من حقير هم داستانمو تعريف كنم البته داستان كه نميشه گفت چون من اصلا" نويسنده خوبي نيستم  فقط مي خوام  يه كم با شما دوستاي عزيزم درد دل كنم. من يه دختر23 ساله شيرازي هستم ، داستان من از مرداد 83 شروع مي شد تا اون موقع من هيچ دوست پسري نداشتم ، فقط يه خواستگار داشتم كه ازش خوشم اومده بود چند باري تلفني باهاش حرف زدم اما خانواده ام مخالفت كرند منم ديگه حرفشو نزدم البته چون خانواده من قصد مهاجرت به امريكا داشتند كلا" با ازدواج من در ايران مخالف بودند و تمام خواستگارهاي منو رد ميكرند. نمي خوام از خودم تعريف كنم  ولي دختر خوشگلي هستم...

از نگاه تو مي نويسم ،ازنگاه تو كه مرا به عرش برد

 از نگاهي كه برمن هستي بخشيدتا من به زندگي اميد وار باشم.

از نگاهي كه حرارتش همچون خورشيد سوزان تمام وجودم را گرم كرد

ازنگاهي كه همچون تيري زهر آلود بر قلبم شكافت تا بتوانم سياهي را از قلبم بزدايم

 نگاهي كه برقلبم نشست پاگرفت وسراسر وجودم را طراوت بخشيد

 من نگاه پرمهرت را دوست دارم و تورا عاشقانه همچون خدايي مي پرستم

واي كاش تو هرگز نگاهت را از من دريغ نكني

زيرا من همچون كويري خشك كه به آب نياز دارد به نگاهت محتاجم.

در هر داغ نگاهت به دنبال چه مي گردم خود نيز نمي دانم

اما خوب دانستم كه بي تو در بهاره چشمانت خزان شده ام.

((خداوند را به خاطره مهربانيش ،آسمان را به خاطره نيلي بودنش ،

باران را به خاطره احساس هم درديش ،

بهار را به خاطره شكوفه باران كردنش،

دريا را به خاطره موج هايش

 وتورا به خاطره دلت و آنچه هستي دوست دارم))

 امشب از دلم برايت مينويسم تا بداني در كجاي قلب شكسته مني

 برايت مي نويسم تا با سكوتم دردهايم را بشنوي

 برايت مي نويسم تا حجم سنگين نفس هاي بغض آلود مرا ببيني

 برايت مي نويسم قلب يخ زده مرا با گرماي وجودت آب كني

 امشب برايت از تاريكي قلب پينه بسته ام مي نويسم تا با نگاهت روشن شوم

 برايت مي نويسم تا گونه هاي نمناك مرا با دستان پر مهرت پاك كني

 برايت بي بهانه مي نويسم چون تو تنها بهانه زنده بودني

 برايت مي نويسم تا شايد اين حس عريان من طاقت بي احساسيت را داشته باشد

 برايت از پوچي گلايه ها از شكوه ها از تورو نداشتن ها مينويسم تاشايدفرصتي دوباره يابم

 برايت از رنج هاي كهنه مي نويسم تا شايد تو باشي ناجي اين جسم خسته

 برايت از زخم هاي چركين از اين دل خسته و اندوهگين مي نويسم تا شايد مرهمم باشي

 برايت از بي كسي هاي پر از تنهايي نمي گويم

 مي ترسم سيل اشك جاده پر مهر ديدگانت را غريبانه پيدا كند

 من از سرزمين باران هاي شمالي با چشماني اشكبار و لرزان برايت مي نويسم

     برايت امشب از دلم نوشتم      

                                   از سرنوشت پر غمم نوشتم

اما تو...!

                     نخواندي و نديدي

                                            تا مرا بشناسي ...

دوستت دارم تا بي نهايت ....

تقديم به: بهترین ها

نويسنده: خودم

عشق زيباست.

                   زندگي زيباست.

                                         دوست داشتن زيباست.

                                                                        شكوه ها،گلايه ها،

غم ها شادي ها،

                      سوزها ساز ها ،

                                                 هنجره هاي طلايي همگي زيبايند.

اي عشق

 كه چون بغضي گلويم را مي فشاري 

                        بعد از مدتها،

                                            بعد از سالها،

                                                               بعد از ماهها

                                                                                   وبعد از روز هاي زيادي تورا يافتم! 

حال با افسوس  می گویم

اي ستاره سهيل من

                                 اكنون كه تورا يافتم

                                 مرا درياب كه دريافتن زيباست!

تلخ ترین داستانی که خونده ام 

بخدا خجالت کشیدم

چرا این جوری شدیم ما آدمها

چرا؟؟؟ 

رو ادامه مطلب کلیک کنید 

در اقيانوس اطلس، منطقه شگفت انگيزي وجود دارد كه تاكنون، تعداد زيادي از هواپيماها و كشتي ها، بي آنكه نشانه اي از خود برجاي گذارند، به طرز اسرارآميزي در آنجا ناپديد شده اند.
اين منطقه مرگبار كه اصطلاحا «مثلث برمودا» يا «مثلث شيطان» ناميده مي شود، از شمال به جزيره «برمودا» از باختر به « فلوريدا» و از سوي خاور به نقطه اي از اقيانوس اطلس محدود ميشود. حوادث شگفت انگيزي كه در اين نقطه از عالم اتفاق افتاده، دانشمندان را بر آن داشته است تا در « مثلث برمودا» به مطالعه و كاوش بپردازند و در رابطه با اين حوادث، نظريات گوناگون ارائه دهند، ولي اين كوشش ها، تا كنون كمكي به حل معما نكرده است.

در حدود ساعت 5/10 شامگاه 29 ژانويه 1948 هواپيماي بزرگ چهار موتوره بريتانيا موسوم به « استار تايگر» هنگامي كه با 26 مسافر و خدمه بر فراز « مثلث برمودا» پرواز مي كرد، ناگهان به طرز اسراراميزي ناپديد شد و ديگر هيچ خبري از آن به دست نيامد.
چند دقيقه قبل، تنها يك پيام راديويي از خلبان هواپيما دريافت شده بود كه اعلام كرده بود « هوا خوب است و هيچ مانعي وجود ندارد»